کمتر فیلمی پیدا می شود که تا چند روز فکرم را به خودش مشغول کند...این فیلم از آن دسته فیلم هایی است که از همان بار اول تا بار صدم که به تماشایش بنشینی می خندی ، می ترسی،غمگین می شوی و حتی خشمگین...فیلم، فیلم خوبی بود اما حال خوب کن ...نه! نبود... گاهی با خودم فکر میکنم که چرا همیشه قصه هایی با این همه تلخی سیمرغ میگیرند و کاندید میشوند...و چرا ما فیلم حال خوب کن کم داریم...چرا به این همه تلخ کامی عادت کرده ایم ...احتمالا بخاطر اینست که مردم ما تجربه شخصیشان در زمینه تراژدی بیشتر است و شاید بخاطر همینست که سانس های کمدی های بدرد نخورمان همیشه زودتر پر می شود! 

+از بازی درخشان لیلا حاتمی هم که هر چه بگویم کم گفته ام...

+و صدای محشر همایون شجریان...اکسیر صدا و جادوی غمگین آوازش... یک کلام بگویم ژن خوب * !!!!


* ژن خوب این نیست که شما پدرت فاضل باشد و از فضل ایشان برایتان حاصل...ژن خوب اینست که تو خود نیز چون پدر فاضل باشی!

# فیلم خوب ببینیم